عصر دلچسب سه‌شنبه است. سه‌شنبه برای من یک روز معمولی نیست. تقریبا تنها روزی در هفته است که پیش‌فروش نکرده‌ام و اگر نه به تمامی بلکه ساعاتی از آن را می‌توانم بدون برنامه‌ریزی بگذرانم. امروز را در کنار پختن نهاری خوش‌مزه صرف دیدن سریال کردم و حدود ساعت سه تصمیم گرفتم چرت کوتاهی بزنم که برنامه‌ام به هم ریخت.ساختمان کوچک ما، ساختمان‌ آرامی است دور از سر و صدا و جر و بحث‌های خانوادگی یا صدای خنده و بازی بچه‌ها. انگار کنید جزیره‌ای بدون سکنه، در وسط اقیانوسی آرام.با این توصیفات می‌خواستم در آرامش غرق

اقتباس از داستان‌های کوتاه و رمان‌های ایرانی را همیشه دوست داشته‌ام. فیلم‌هایی مثل درخت گلابی ، همیشه پای یک زن در میان است در کنار خیلی اقتباس‌های دیگر من‌جمله بیست زخم کاری، از نمونه‌های خوب و موفق اقتباس بوده‌اند.در مورد سووشون کمی تردید داشتم.سووشون را هزار سال قبل خوانده‌ام. در سن و سالی که متوجه خیلی از اشارات و صحنه‌ها نمی‌شدم و بعد از آن هم دیگر دوباره سراغ خواندن این کتاب نرفتم و جز پایان کتاب اتفاقات زیادی از رمان در خاطرم نمانده است.دیشب با شروع فیلم انگار خاکی هزار ساله، لایه لایه از

تهران ۲۵ خرداد ۱۴۰۴ دو هفته‌ی گذشته باشگاه نرفته بودم. نشد که بروم وگرنه از سر تنبلی نبود. دلم برای مربی، دوستانم و حتی وزنه‌ها تنگ شده بود. امروز بعد از دو هفته رفتم. جلو در باشگاه که همیشه شلوغ است خلوت بود. در فضای سرد و سنگین باشگاه جز مسئول باشگاه هیچ‌کس نبود. مسئول با چشمانی پف کرده بدون رژ لب نشسته بود. تا امروز او را اینقدر ساده و ساکت و غمگین ندیده بودم. مرا که دید لبخند زد. انگار جوانه‌ای بودم که در زمستانی ابدی سبز شده باشم. کمی صحبت کردیم... از بی‌خوابی و دلنگرانی گفتیم. سراغ مر